dinsdag 31 maart 2009

Duatlon Geluwe met Fré

Gisteren de duathlon in Geluwe betwist (althans een deel ervan). De conclusie is vrij simpel: spieren te stijf en het kopke veel te slap. In het eerste lopen van 10km nam ik me voor toch wat reserve in te bouwen en de stramme benen (zie vorige post) beetje te sparen. Ik liep in het zog van oa (ex-)coureurs Devoldere, Coucquyt en De Neve de 10km uit in iets meer dan 37'. Tijdens het fietsen kieperden we snel de mindere fietsers overboord en samen met Devoldere remonteerden we nog Wim de Waele (ook al een (ex-)coureur)). We werkten goed samen met ons drietjes en ik schoof tijdens het fietsonderdeel meer dan 20 plaatsen op. Eenmaal in de wisselzone sprong ik van de fiets en wist ik al direct dat het moeilijk zou worden: m'n hamstrings waren nog extra verstijfd en de krampen waren niet veraf. Ik startte nog met lopen maar na amper 500m gaf ik er de brui aan. Ik liep als een oud ventje; mijn loop'stijl'(?) was nog slechter dan anders! Ik voelde dat een deftig tempo niet meer haalbaar was en dat ik vele plaatsen en minuten zou verliezen indien ik verder liep (en/of stapte), daarom draaide ik maar direct terug. Beetje zwakjes misschien langs de ene kant, maar dergelijke wedstrijd staat niet meteen hoog op de verlangslijst om er echt tot op het bot te gaan. Daarom dat ik ook niet echt zwaar ontgoocheld was. Vandaag blijkt dat mijn beslissing niet zo dwaas was, want ik ben (zonder de afsluitende 5km gisteren) zo stijf als een plank en op sommige plaatsen lijkt het op meer dan gewone stijfheid... Strange... Ik zit sinds vandaag met de gasten van de TSS op stage in Luxemburg en mocht (tijdens het losrijden dan nog) ondervinden hoe slecht mijn poten waren... (Het is hier dan ook geen meer vlak). Ik liet gelukkig mijn loopsschoenen thuis in de hoop mijn benen wat te laten recupereren, mijn zwembroek heb k wel mee ;-)
Volledige uitslag is hier te bekijken. Verslag door Fré, foto van 3atleten.be

zondag 29 maart 2009

Triatlon Herderen... een pechweekend!

Het was mijn weekend niet. Gisteren (zaterdag) mijne Opel Combo naar de zak gereden (of toch een deel ervan = de onderkant, namelijk "de karter", nog noit van gehoord). Gelukkig van de verzekering een vervangwagen gekregen die groot genoeg was om mijne vélo in te krijgen. De zondagmorgen dan met Phie richting Herderen (putje Limburg) voor de eerste triatlon van het jaar:
  • 12u: 500m zwemmen in zwembad
  • 15u: 24km fietsen en 4km lopen met start volgens de zwemtijd.
Met mijn zwemtijden van de voorbije weken op training en de geslaagde 30'-test hoopte ik toch een tijd in de richting van 6'40 te zwemmen. Na een zwaar gevecht met het water kwam ik uit op 6'48, niet echt denderend maar toch een stuk beter dan de voorbije jaren, ik kwam daarmee uit op een 15de plaats. Daarna mijn boterhammen met confituur binnen gespeeld en dan efkes het fietsparcours verkennen. Geen meter vlak, veel ruimte voor de wind, op tijd en stond een deftige bocht, dus een parcours voor hardrijders. Om 15u van start om 3 ronden van 8km met de vélo te vlammen, onmiddellijk een aantal mannen opgeraapt, en na 6km gingen een paar hardrijders me voorbij, wagonnetje aanhaken en op de tijden bijten, na 2 ronden (16km) reden er nog 8 man voor ons op een grote minuut, dus ideaal geplaceerd om een top 10 te lopen dacht ik bij mezelf tot mijn achterwiel raar begon te doen, platten band! Ik had een reserveband mee, dus herstellen en dan opnieuw verder. Een hele boel mannen waren me ondertussen voorbij gevlamd. Na een eenzame tocht tot in de wisselzone de loopschoenen aan en alles geven. De Garmin gaf met toch nog wat voldoening door snelheden aan te geven rond de 18km/u. Ik ben nog ergens rond de 27ste plaats geëindigd. Maar belangrijker voor mij was het goede gevoel in de benen, de armen waren iets minder :-).
De wedstrijd werd gedomineerd door het Planet-X team met als verdiende winnaar Johan Smolder. Op 3athlon.be staat een verslagje. De uitslag is hier te bekijken. De beste looptijd verzacht de pijn een beetje :-)
Groeten, Karl

woensdag 24 december 2008

Hel van Kasterlee: 0 op 4

De hel werd een echt hel voor de WTDT-atleten, allen gaven in zeer zware omstandigheden op tijdens het MTB'en. Verslag van Johan hier, dat van Peter hier. Wie wel de finish haalde was de Fil, maat van Tony, zijn verslag is hieronder te lezen.
15km.lopen+ 106km mountainbiken+30km lopen, een winterduatlon die ze de HEL noemen, nu weet ik waarom….
Na een loop van 15km. die ik in 1u11min. afhaspelde moesten we op de mtb. Voor 106km. op een prachtparcours voor 90% in de bossen in en rond Kasterlee.
Het prachtparcours veranderde algauw in een nachtmerrie. De modder was op den duur niet meer te ontwijken, het was stampen om er door te rijden. Het was moeilijk om momenten van recuperatie in te lassen en daarbij nog te eten en te drinken. Het was een afvalrace, je voelde het, je kwam op het parcours amper nog collega zotten tegen. De vierde ronde heb ik nagenoeg niemand gezien, zo erg was het deelnemersveld uit elkaar gerukt. Zonder nog van de mechanische problemen te spreken. Driemaal ketting af, eenmaal versnellingsapparaat in de spaken…enz…kwamen daar nog krampen aan de bovenbenen bij. Een paar minuten tegen een boom staan stretchen en hop weer den bike op. Enfin allemaal niet zo erg, kon telkens verder rijden. Na de aanslagen op armen,rug,benen en schouders te hebben ondergaan stond na 6u46min. coach Nick (met de glimlach) klaar om mij nog eens te vergezellen op een marteling van 30km. lopen.Na mijn krampen tijdens het fietsen was ik niet overtuigd of ik het wel zou halen. Tony (triatleet en werkcollega waregem) riep mij nog toe de eerste 5km. traag te starten en alleen maar eten en drinken. Heb ik gedaan wat me voor de verdere loop misschien wel gered heeft van ergere. Ook Nick dacht eraan mij te motiveren om te eten en drinken. Zelfs de jan had eraan gedacht cola (zonder whisky) gasvrij te maken zodat ik die makkelijk kon opdrinken. Het moeilijke was de krampen onderdrukken, de eerste ronde viel al bij al nog mee maar dan begon de miserie in het koppeke dat ik gans de dag gebruikt had (ben dat niet gewoon hé). Wat me enorm motiveerde was dat niemand mij voorbijliep maar dat ik van lichtje naar lichtje(achterlichtjes van de meefietsende coaches) kon lopen en zo nog enkele moegestreden maar dappere atleten kon oprapen. Na 3u15min. lopen waren ook die 30km. overwonnen. Na 11u14min.01sec.onderweg te zijn geweest liep ik moe maar zeeeeeeer tevreden over de rode loper de sporthal binnen tot op het podium, waar de muziek volle petrol stond en de mensen enthousiast de atleten toejuichten.
Van de 248 atleten zijn er 122 binnen de limiet van 12u geëindigd
Bibi hier is de100sten
Ik twijfel nu niet meer, ik ben niet zoals wijn… ik ben wijn….hoe ouder hoe….beter.
Owowowow… Niet vergeten hé fil… Fielen dank aan mijnen trainingsmaat & coach Nick, de Jan die voor veel praktische zaken zorgde, zijn vrouwke Hannelore die de zotste supporter op het parcours was, Den tony voor de vele tips wat betreft duatlon zijn vrouwke Fien en aanwezige triatleten van wtdt voor de aanmoedigingen tot op het einde. Ook iedereen bedankt voor de telefonische aanmoedigingen. En dan vaneigens nog mijn vrouwke & dochter die gans het jaar den fil zien vertrekken op zijn savatten of zijne fiets en dan nog al dat gezever over dat sport, en toch nog de grootste supporters langs het parcours zijn. Friends, thanks for everything!
Grts.fil
Voor verdere info over de Hel klik hier.

zaterdag 20 december 2008

Hel van Kasterlee: interview met Tony op de valreep

Tony, onze man van vele "triatlonoorlogen" waagt zich dit jaar voor het eerst aan de hel, een interview.
Waarom?
Om mijne maat Kurt een plezier te doen, omdat ik al 2 jaar zeg om eens mee te doen. Denk dat de 2 niet te vergelijken zijn het is zoals trailrunning super zwaar maar anders.
Hoe voorbereid?
Om eerlijk te zijn en de meeste weten en kennen mij wel. NIETS voorbreid, gezien de omstandigheden op het werk en de onderhandelingen voor 281 ontslagen was het een beetje super druk, in het weekend als het past eens fietsen en in de week eens lopen. De winter is voor mij rust.
Begeleider?
Erwin zal mij door de laatste 30 moeten loodsen en hij zal er zijn werk mee hebben. Wou het zelf eens meemaken en wij kennen elkaar al van lang geleden in den triatlon.
Verwachtingen?
Geen!!!!!!! Zal wel zien waar ik kom het zal op ervaring zijn en het kopje zal ook wel willen, nu alle stress van het werk voorbij is.
Waarom?
Ik denk zoals zoveel, om te zeggen dat je eens iets hebt gedaan wat een ander niet doet. En om aan te tonen dat zot zijn niet erg is.

woensdag 17 december 2008

Hel van Kasterlee: interview met Johan

Na de Ironman van Frankfurt, nog een uitdaging voor Johan in 2008, een interview...
Waarom De Hel, is nen volledigen nog nie zwaar genoeg?

Tja waarom, als ge tussen de duvels en leffe's met een benevelde
geest denkt te moeten meedoen en ge dan niet meer durft terug te krabbelen. Maar als ne Ironman lukt, moet door de Hel gaan misschien ook lukken.
Hoe hebben jullie zich voorbereid? Hoe zwaar is om zich in de winter
voor te bereiden?
Enkele wedstrijden lopen en MTB. Een marathon en een halve marathon
als loopwedstrijden en voor de MTB 2 marathons in de ardennen proberen te rijden + een strandrace. verder wekelijks op de MTB een lange rit en lange duurlopen opgevoerd tot 2u25. In de winter is het mentaal zwaar om u terug op te laden, vooral na een een zwaar voorbereiding voor de Ironman in het voorjaar. Goe voor ene keer, maar dan nooit meer?
Wie wordt de begeleider in het laatste lopen en hoe heb je die kunnen
overtuigen?
Mijn schoonbroer. Hij reed ongeveer 9jaar geleden mee op mijn 1ste marathon en geeft ondertussen steunwieltjes op zijne velo en extra batterijen voor zijn voorlicht, want het zal ne lange rit in't donker worden. Maar voor Lore's beroemde broodpudding wil hij nog ne keer zadelpijn trotseren.
Wat zijn de verwachtingen?

Heelhuids finishen.

Waarom moet nen triatleet zeker ne keer de Hel meedoen?

Ge moet al een beetje wako zijn om ne Ironman te doen, dus da helpt
ook voor Kasterlee, peis ik.